هم قرار مىدهد تا با مقايسه با يكديگر وضع آنها به خوبى روشن گردد ، و از آنجا كه در آيات گذشته سخن از منكران لجوجى در ميان بود كه بر كفر پافشارى داشتند ، و خداوند آنها را به عذابها و كيفرهاى مختلف تهديد مىكند ، در آيات مورد بحث سخن از مؤمنانى است كه در ايمانشان راسخ و پا بر جا هستند ، و خداوند به هفت پاداش و موهبت كه براى آنها قرار داده اشاره مىكند كه غالبا نقطه مقابل كيفرهاى گذشته است . نخست مىگويد : « كسانى كه مىگويند پروردگار ما اللَّه است ، سپس بر سر گفته خود مىايستند و كمترين انحرافى پيدا نمىكنند ، و آنچه لازمه آن است در عمل و گفتار نشان مىدهند فرشتگان الهى بر آنها نازل مىشوند كه نترسيد و غمگين مباشيد » ( * ( إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّه ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ أَلَّا تَخافُوا وَلا تَحْزَنُوا ) * ) . چه تعبير جامع و جالبى كه در حقيقت همه نيكىها و صفات برجسته را در بر دارد ، نخست دل به خدا بستن و ايمان محكم به او پيدا كردن ، سپس تمام زندگى را به رنگ ايمان در آوردن و در محور آن قرار دادن ( 1 ) . بسيارند كسانى كه دم از عشق اللَّه مىزنند ، ولى در عمل استقامت ندارند ، افرادى سست و ناتوانند كه وقتى در برابر طوفان شهوات قرار مىگيرند با ايمان وداع كرده ، و در عمل مشرك مىشوند ، و هنگامى كه منافعشان به خطر مىافتد همان ايمان ضعيف و مختصر را نيز از دست مىدهند .

--> ( 1 ) « استقاموا » از ماده « استقامت » به معنى ملازم طريق مستقيم بودن و ثبات بر خط صحيح است ، و بعضى از ارباب لغت نيز آن را به معنى « اعتدال » تفسير كرده‌اند ، و جمع ميان اين دو معنى بعيد نيست .